Straciłeś bliską osobę w wypadku?

Zgodnie z art. 446 § 4 Kodeksu cywilnego zadośćuczynienie za doznaną krzywdę może otrzymać każdy najbliższy członek rodziny zmarłego – najczęściej małżonek, dzieci, rodzice i rodzeństwo. O tym, kto jest „najbliższy”, decyduje faktyczna więź ze zmarłym, dlatego roszczenie może przysługiwać także np. partnerowi życiowemu, dziadkom czy wnukom, jeśli łączyła ich bliska relacja.

Zadośćuczynienie (art. 446 § 4 k.c.) to rekompensata za ból, cierpienie i zerwanie więzi ze zmarłym. Stosowne odszkodowanie (art. 446 § 3 k.c.) przysługuje, gdy śmierć bliskiej osoby znacznie pogorszyła Twoją sytuację życiową. Rentę (art. 446 § 2 k.c.) może otrzymać osoba, wobec której zmarły miał obowiązek alimentacyjny lub której stale dobrowolnie pomagał. Dodatkowo można żądać zwrotu kosztów leczenia i pogrzebu (art. 446 § 1 k.c.). Wszystkie te roszczenia można dochodzić jednocześnie.

Co do zasady roszczenie przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym dowiedziałeś się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, nie później niż 10 lat od zdarzenia (art. 442¹ k.c.). Jeżeli szkoda wynikła z przestępstwa – a tak jest np. przy śmiertelnym wypadku drogowym – termin wynosi 20 lat od popełnienia przestępstwa. Mimo to warto działać szybko, póki łatwiej zebrać dokumenty i świadków.

Najczęściej świadczenie wypłaca ubezpieczyciel OC sprawcy (komunikacyjnego, rolnika albo pracodawcy). Gdy sprawca nie miał ważnej polisy OC albo nie został ustalony, roszczenie zgłasza się do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Ubezpieczyciel ma co do zasady 30 dni od zgłoszenia szkody na jej wypłatę.